Rynek kapitałowy w Polsce

Polski rynek kapitałowy powstawał na przełomie XVIII w. (pierwsza emisja akcji w 1768 r.) i XIX w. (powstanie pierwszej giełdy na ziemiach polskich w 1817 r.). Z niewielkimi przerwami, wynikającymi głównie z działań wojennych, funkcjonował on do 1939 r. Ostatnie notowanie w okresie międzywojennym na Giełdzie Pieniężnej w Warszawie odbyło się 2 września 1939 r. - trwała już wojna.
W tym czasie polskiej giełdy, tak jak wszystkich giełd światowych, nic ominęły gwałtowne wzrosty, wynikające zarówno z przyczyn fundamentalnych jak i z psychologii rynku, oraz gwałtowne spadki. W okresie międzywojennym najbardziej spektakularne wzrosty i spadki miały miejsce w latach 1923-1926 oraz 1928-1932.
Przyczyny kryzysów tkwiły zarówno w sferze ekonomicznej jak i politycznej. Warto zwrócić uwagę, że zasięg spadku notowań był bardzo duży; jedynie wielki kryzys amerykański spowodował porównywalne zmiany notowań rynkowych: od września 1929 r. (szczyt) do czerwca 1932 r. (najniższe notowania) spadek wyniósł 86,2%.
Zmiany o charakterze ustrojowym i własnościowym dokonane w Polsce po 1945 r. spowodowały, że nic istniały warunki do reaktywowania rynku kapitałowego. Głównym źródłem finansowania długoterminowego stały się kredyty bankowe.
Wyniki wyborów parlamentarnych z 1989 r. stworzyły realną podstawę podjęcia prac mających na celu reaktywowanie, a w istocie rzeczy stworzenie od podstaw, polskiego rynku kapitałowego.