Struktura współczesnego rynku kapitałowego

Funkcjonująca na początku XXI w. struktura rynku kapitałowego, z punktu widzenia wewnętrznej dojrzałości, jest trójszczeblowa.
Na pierwszym, najniższym poziomie znajdują się rynki krajowe, które w różny sposób są połączone z rynkami zewnętrznymi. Ich wewnętrzny poziom rozwoju, który sygnalizuje kapitalizacja tych rynków, ich płynność oraz stosowane instrumenty mogą być zróżnicowane.
Podstawowe wewnętrzne fazy rozwoju tego poziomu są następujące:
1) wstępna faza rozwoju, do której można zaliczyć kraje dopiero przystępujące do budowania rynków kapitałowych,
2) faza rozwoju - rynki wschodzące (emerging markets) charakteryzują się implementacją rozwiązań prawnych i instytucjonalnych porównywalnych z rozwiązaniami stosowanymi w krajach o wyższym poziomie rozwoju; następuje wzrost kapitalizacji giełd w stosunku do PKJB itp.,
3) faza rynku rozwiniętego - sytuacja typowa dla krajów o wysokim poziomie PKB na mieszkańca.
Następny poziom to rynki, które obok funkcji związanych z zabezpieczeniem krajowych potrzeb pełnią również, przez mechanizm notowania na nich spółek zagranicznych i transnarodowych, funkcje rynków międzynarodowych. Znaczenie tego rodzaju rynków sygnalizuje wysoki poziom relacji ich kapitalizacji w stosunku do PKB, przekraczający na ogół znacznie 100% (New York Stock Exchange, London Stock Exchange).
Istotnym elementem uzupełniającym współczesny rynek kapitałowy są ponadnarodowe rynki instrumentów dłużnych, klóre powstawały w drugiej połowie XX w. Należą do nich: rynek euroobligacji (Eurobond market), rynek dalekowschodni (Dragon Market) oraz amerykański rynek obligacji międzynarodowych (Yankee market). Łącznie tworzą one rynek o charakterze globalnym, dysponujący olbrzymim potencjałem finansowym.